Rare week

In de eerste plaats iedereen nog bedankt voor jullie lieve woorden op mijn vorige blog!

Het was een rare week . Eerst natuurlijk het afscheid van onze lieve hond. Gelukkig ging dat goed zonder al te rare reacties die honden op het laatst nog kunnen hebben. De dierenarts heeft ons fantastisch begeleid en alle rust en tijd gegeven om afscheid te nemen van hem. We weten dat het goed is zo, maar wat een gemis! Zo'n vrolijk hondje wat altijd blij is en rondhuppelt dat mis je gewoon enorm!

Vrijdagmiddag hebben we hem naar het dierencrematorium gebracht en afgelopen dinsdag is hij gecremeerd en vandaag kregen we een kaart hierover van het crematorium.
Gisteren moest ik naar de dierenarts met onze andere hond, gelukkig niks ernstigs maar wel een knobbel die we even na lieten kijken. En ook daar weer de assistente en de dierenarts vroegen beiden hoe het was gegaan verder en ook met onze andere hond. Die was helemaal van slag en heeft nog dagen lopen zoeken. Zo sneu om te zien.

Begin deze week  moest ik voor een afspraak naar een andere plaats met de trein. De reis duurde niet zolang, maar het was nog wel een stuk lopen naar deze mensen toe. Gelukkig kan ik dat steeds beter, maar gedurende de terugreis merkte ik wel dat het meer had gekost dan ik dacht. Ik kwam doodmoe thuis. Snel maar wat makkelijks te eten gemaakt met het idee de volgende dag wel weer gezond te doen.

Dus niet;) 's nachts werd ik wakker van een behoorlijk lawaai buiten en ging even kijken. Ik zag politie rijden die kennelijk niks kon vinden. Rijdt de politie weg zie ik de evt. daders lopen. Je weet uiteindelijk niet wat er gebeurd is... Tja wat doe je dan? Wel niet bellen? Toch maar gedaan en de agenten die in de auto zaten belden me op waar dan precies? Dat ging zo; zie je ons rijden? Ja dus;) met aanwijzen lukte het om de 'daders" (wat achteraf meeviel) aan te spreken. Later belde de politieman mij netjes terug; netjes verteld wat er aan de hand was, gelukkig niks ernstigs en hij bedankte me nog en wenst me welterusten;) Ha ha, nooit gedacht dat dat nog een keer zou gebeuren. Maar ja, met ernstig moe zijn en helaas chronisch ziek waardoor of juist daardoor niet in diepe slaap kunnen komen, kwam ik dus de volgende dag behoorlijk gebroken m'n nest uit. Dat bleef de rest van de dag zo en vandaag heb ik ook nog bij moeten tanken. Nou ja, alles voor helpen van de politie;)

Die dagen merk ik wel dat koken etc. weer echt een opgave worden. Ik ben echt vooruit gegaan het laatste jaar, kan gelukkig steeds weer een beetje meer en ik weet ook dat het weer voorbij gaat deze vermoeidheid, maar het is even aanpassen.

Gisteren kreeg ik een telefoontje van een lieve vriendin. Zij had een heleboel boodschappen gekregen bij een afscheid en het bleek echt om een enorme voorraad te gaan. Ik kreeg DRIE enorme dozen vol met pasta, meel , bakmixen , suiker, etc. etc. mee. Ze wou het zelf niet houden. Hier ben ik echt enorm blij mee, wat lief dat ze deed. En wat ze er voor terug wou? Nou als ik dan eens wat lekkers bak, breng me dan maar wat:) Dat ga ik zeker doen en breien ook;) Hand gebreide sokken zijn voor veel mensen een leuk kado:)

Daarnaast zit manlief een week in het buitenland voor z'n werk, dus echt alles is even anders. Ach ja krijg je ook nog eens een telefoontje; ik mis je zo:) Ook goed om te weten:)

Zo nu ga ik weer even echt koken:)